CPH Theory نظریه سی پی اچ

چند دهه اخیر تلاش دانشمندان بر این اساس بوده تا مریخ را برای زندگی قابل سکونت کنند. پاسخ: برای خرید از کیسه های پارچه ای استفاده می کنیم تا کیسه های نایلونی آن را آلوده نکنند- زباله ها را در رودخانه ها و محلّ زندگی گیاهان و جانوران نمی ریزیم. بدین صورت که اولین آیه از تورات با این عبارت شروع میشود: در ابتدا خداوند آسمانها و زمین را آفرید (پیدایش، 1: 1) و در آیات بعدی چگونگی آفرینش آسمانها و زمین بهطور مفصّل تشریح میشود (پیدایش، 1: 2-31 و 2: 1-6). درواقع، آیات بعدی بهصورت پیوسته، آیه اول را شرح و بسط میدهند (Skolnik, 2007, P. 5/276). به همین دلیل در «عهد جدید» مسائل مربوط به آفرینش عالم مطرح نشده است و به همان مسائل مطرحشده در «عهد عتیق» اکتفا شده است؛ اما در قرآن، آیات مربوط به آفرینش هستی، بهصورت پراکنده در سورههای مختلفی بیان شده است؛ بنابراین در این نوشتار، روند ترتیبی آفرینش را از ابتدا تا انجام – از مباحث مربوط به پیش از آفرینش عالم تا مسائلی که مربوط به پایان کار آفرینش و استراحت خدا است – براساس گزارش تورات، مبنا قرار داده شده و با آنچه در قرآن آمده، مقایسه شده است.

امام باقر(ع) در روایتی آب را نخستین مخلوق خداوند معرفی کرده است و میافزایند: همه چیز از آب خلق شده است (کلینی، 1407: 8/94). همچنین در روایتی دیگر، ویژگی این آب را سابقه و نسبنداشتن معرفی کردهاند (حویزی، 1415: 4/540). بنابراین با «آب معمولی» متفاوت است. این ارتفاع تقریباً سه برابر بلندتر از کوه اورست است. تلاش برای بیان تغییر­پذیری سطح زمین با دو یا سه ویژگی آماری، با مشکلاتی همراه بوده است.

سه حلقه اصلی با قطر بیرونی 270000 کیلومتر وجود دارد که ضخامت آنها حدود 30 متر است. «بَهو» را معمولاً به «خالی» و «تهی» ترجمه میکنند و به سنگهای لجن آلودهای اشاره دارد که در ژرفناها فرو میرود و از آنها «آب» تولید میشود. این قمر بیشتر توسط یخهای تازه و تمیز پوشانده شده است که آن را به یکی از بازتابندهترین اجسام منظومه شمسی تبدیل میکند. همچنین در آیاتی از قرآن، بهصراحت عقیدۀ استراحت خداوند پس از آفرینش عالم هستی مردود شمرده شده است: «َسْئَلُهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فی شَأْن (رحمان/29)؛ تمام کسانى که در آسمانها و زمین هستند، از او تقاضا مىکنند و او هر روز در شأن و کارى است.

در قرآن برخلاف تورات، سخنی از وجود تاریکی پیش از خلقت آسمانها و زمین نیست؛ بلکه تنها در یک مورد، آن هم پس از بیان خلقت آسمانها و زمین آمده است که خداوند تاریکیها و نور را قرار داد: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ (انعام/1)، ستایش براى خداوندى که آسمانها و زمین را آفرید و تاریکیها و نور را قرار داد. جزء اصلی وسط باد خواب آلود است. دیدن سیاره زهره در خواب زن پادشاه میباشد.

از بین اجسامی که به طور مستقیم به دور خورشید میچرخند هشت عدد از آنها بسیار بزرگ هستند که سیاره نام دارند، اجسام کوچکتر سیاره کوتوله و اجسام کوچک منظومه شمسی هستند. در ادامه برخی معماهای حل نشدهی فضایی آورده شده که توجهتان را به آنها جلب میکنیم. واژه شماییم در زبان عبری، اسم مذکّری است که همواره بهصورت تثنیه بهکار میرود (حییم، 1344: 561). بنابراین ترجمه صحیح آن، «دو آسمان» است؛ ازاینرو، علمای یهود همواره آسمان را به دو قسمت جسمانی (هیولایی) و روحانی تقسیم کردهاند. در آیاتی از قرآن نیز مطالبی شبیه به تورات مطرح شده است.

در قرآن نیز چنین اهدافی از آفرینش خورشید و ماه بیان شده است: هُوَ الَّذی جَعَلَ الشَّمْسَ ضِیاءً وَ الْقَمَرَ نُوراً وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنینَ وَ الْحِسابَ (یونس/5)؛ او کسى است که خورشید را روشنایى و ماه را نور قرار داد و براى آن منزلگاههایى مقدّر کرد تا عدد سالها و حساب را بدانید. واژه «سماء» (آسمان) در عربی از ریشه «سمو» به معنی ارتفاع و بلندی گرفته شده است (جوهری، 1404: 6/ 2381). البته به هر چیزی که بالای چیز دیگر قرار گرفته و آن را احاطه کرده، لفظ سماء اطلاق شده است (مصطفوی، 1360: 5/ 221). در قرآن واژه سماء در معانی و مصادیق مختلفی بهکار رفته است؛ مطلق جهت بالا (ابراهیم/24)، جوّ اطراف زمین و مکانی که محل نزول باران است و پرندگان در آنجا پرواز میکنند (ق/9 -نحل/79)، مکان خورشید، ماه و ستارگان (نوح/16)، عالم ملکوت و محلی که ملک خدا آنجاست و تدبیر امور از آنجا صورت میگیرد (سجده/5 – ملک/17).

بدیع از ریشه «بَدَعَ» و به معنای آفرینشی است که بدون نمونه قبلی ایجاد شود و نوآوری در آن باشد (راغب اصفهانی، 1412: 110). همچنین در هشت مورد از لفظ «فَطَرَ» و مشتقّات آن برای بیان آفرینش آسمانها و زمین استفاده شده است (انعام/79). بیشک یکی از علل اصلی وجود اشتراک بین محتوای تورات و قرآن این است که هر دو در وحی الهی ریشه دارند و از یک منبع نازل شدهاند. در قرآن برخلاف تورات، سخنی از هفتمین روز آفرینش به میان نیست؛ بلکه همواره آفرینش آسمانها و زمین در «شش روز» بیان شده است (اعراف/54). درخصوص آیات مربوط به آفرینش هستی، علمای مسلمان در تفاسیر خود، همچون سایر آیات، بدون محدودیت به بحثهای مطوّل وارد شدهاند و بهطور مفصّل اظهارنظر کردهاند؛ اما درخصوص تورات، مسئله کمی متفاوت است.

نخست، آنکه علمای یهود معتقد بودند چنین تحقیقاتی برای ایمان مذهبی خطرناک است و باعث سستی ایمان میشود. دیدن این سیاره در تمدن های باستانی سخت بود که باعث دیر کشف شدن آن شد. در این روش، گردش سیاره و ستاره به دور مرکز جرمشان باعث میشود که خطوط طیفی در طیف ستاره انتقالبهسرخ و انتقالبهآبی پیدا کنند. برای این کار عطارد با سرعت سرسام آوری به گرد خورشید می چرخد و سریعترین سرعت چرخشی به دور مرکز منظومه شمسی را از آن خود کرده است. در دو آیه از واژه «بدیع» استفاده شده است (بقره/117 – انعام/101). در آیه اول با توجه به واژه کان (بود) – که دلالت بر معنای گذشته میکند – قبل از آفرینش آسمانها و زمین مادهای به نام ماء (آب) وجود داشته است (طبری، 1412: 12/4 ؛ زمخشری، 1407: 2/ 380 ؛ عسکری، 1386: 1/86) و قرارگرفتن عرش خدا بر آب کنایه از این است که ملک و قدرت الهی در آن روز، تنها بر آب (مادۀ حیات) قرار گرفته بود (طباطبایی، 1417: 10/ 151). البته دربارۀ ماهیت واقعی آب، مفسران احتمالات مختلفی را مطرح کردهاند.

این سیاره با مخلوط داغی از آب، آمونیاک و متان پوشیده شده است. ستارهشناسان با بررسی جو این سیاره به دقیقترین تحلیل موجود رسیدند و برای اولین بار شرایط و متغیرهای سمت شب دائمی سیاره فراخورشیدی را آشکار کردند. ». بنا بر این گونه آیات، یهودیان معتقدند که جهان با سخنِ خداوند خلق شده است (Tischler, 2006, P. 176) و این عبارتِ «خدا گفت»، هشت بار در داستان آفرینش جهان نیز تکرار شده است. پس از آفرینش خورشید، ماه و ستارگان، تورات دوباره به زمین بازمیگردد و تمهید و آمادهسازی آن را دنبال میکند؛ اما این بار شاهد پرشدن آن از انبوه جانوران آبزی و پرندگان هستیم.

اما خیلی مثل هم نیستند. بوده است و سپس انواع نباتات و نعمتها و حتی ناهمواریها (مثل کوهها) در زمین آفریده شد و این با آنچه در تورات از زمین خالی و بیشکل در ابتدای خلقت یاد شده است، کاملاً مطابقت دارد. در تورات، آیات مربوط به آفرینش عالم، در آغاز کتاب اول، یعنی سفر پیدایش بهصورت پیوسته بیان شده است. البته در آیات قرآن این چنین نیست که شب و روز دو مفهوم جدا از آسمان و زمین و خورشید باشند و در زمان و مرحلهای جداگانه خلق شده باشند. همانطور که ذکر شد، پس از اتمام آفرینش آسمان و زمین و آمادهسازی آن، خداوند انسان را میآفریند تا بر زمین و آنچه در آن است حکومت کند.

قاره دیگر ارض آفرودیته است که در جنوب استوا است.آفرودیته نام یونانی ونوس است. همچنین آیه مذکور پس از آیه مربوط به آفرینش آسمانها و زمین قرار گرفته است (انبیاء/32)، برخلاف تورات که آفرینش شب و روز، قبل از خلقت آسمانها و اجرام سماوی، در روز اول آفرینش ذکر شده است. این مسئله در داستان آفرینش هستی نیز مشهود است. دربارۀ آفرینش انسان، همسرش و کثرت نسلش آمده است: یا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ الَّذی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالاً کَثیراً وَ نِساءً (نساء/1)؛ اى مردم! از (مخالفت) پروردگارتان بپرهیزید! همان کسى که همه شما را از یک نفس آفرید و همسر او را از (جنس) او خلق کرد و از آن دو، مردان و زنان فراوانى منتشر ساخت.

اما آنچه از مقایسهها و تطبیقها بین دو کتاب یافت میشود، صرفاً نقل و گزارش عبارات تورات، با کمترین نقد و تحلیل است؛ برای نمونه، مؤلّف کتاب پژوهشی در اعجاز علمی قرآن در بخش تاریخچه، با آوردن گزارشی از تورات، تمرکز اصلی بحث را مقایسه قرآن با نظریههایی از علوم تجربی قرار میدهد (رضایی اصفهانی، 1381: 110-115)؛ و یا در کتاب «آفرینش و انسان» که شاید بهترین کتاب موجود در این زمینه باشد، مختصری از عبارات تورات در مسئله آفرینش جهان، بررسی شده و مولّف در ادامه، محتویات قرآن و عهدین را مقایسه کرده و سپس، محور بحث را آفرینش انسان و ویژگیهای آن قرار داده است (جعفری، 1386: 22-29). نوآوری مقالۀ حاضر، تمرکز اصلی بحث را – به دلیل ذکر ترتیبی آفرینش – بر روی گزارش تورات قرار داده و آن را با آنچه از قرآن در این زمینه بیان شده، مقایسه کرده و از شروح و تفاسیر متعدّد بر دو کتاب نیز استفاده شده است.

دیدگاهتان را بنویسید